Van wie is die stem eigenlijk?
Vanaf dat je klein bent, leer je precies wat veilig is. Wat liefde oplevert, en wat je maar beter kunt vermijden. Dus pas je je aan. Je doet je best, je houdt rekening met iedereen, je slikt af en toe iets in. Meestal omdat het op dat moment gewoon werkte.
Het punt is alleen dat je dat blijft doen, ook als je allang volwassen bent. Er draait dan nog steeds een soort oud script op de achtergrond mee.
Een stem die zegt hoe het hoort, wat andere mensen van je vinden en wat je vooral niet moet doen. En zolang je je daar niet zo bewust van bent, word je er stiekem behoorlijk door gestuurd.
Ik dacht zelf lang dat vrijheid vooral vanbuiten zat. Mijn eigen werktijden bepalen, wonen waar ik wil, doen waar ik zin in heb. En daar heb ik ook echt naartoe gewerkt.
Alleen kwam ik er de laatste jaren achter dat de belangrijkste vrijheid ergens anders zit. Vrij zijn van die oude patronen. Van wat je verleden je nog steeds influistert. Van het idee dat je jezelf constant moet aanpassen om erbij te horen.
Er is een mooie zin die aan Carl Jung wordt toegeschreven en dit precies raakt:
„Tot je het onbewuste bewust maakt, zal het je leven sturen en noem je het je lot.”
En er zit ook echt iets achter. Onderzoekers zien telkens weer dat mensen die dichter bij zichzelf leven, dus die doen en zeggen wat echt bij hen past, zich psychisch beter voelen. En dat het juist averechts werkt als je voortdurend een versie van jezelf ophoudt die niet klopt. Authentiek zijn is dus niet zomaar een mooi woord. Het doet echt iets met hoe je je voelt.
Dus -, ga je onbewust door het leven, in een minder vrije versie van jezelf? Met een grote kans op interne conflicten, waardoor je je uiteindelijk minder lekker gaat voelen in je hoofd en lichaam?
Of kies je ervoor om bewuster te worden en vrijer te leven?
Het gekke is dat vrijer worden vaak begint met een heel simpele vraag:
Doe ik dit omdat ik het zelf wil? Of omdat een jongere versie van mij ooit geleerd heeft dat het zo hoort?
De Vrijdag Vraag:
Waar in jouw leven doe je nog dingen vooral omdat het „zo hoort”, en niet omdat je het zelf echt wilt?
En van wie is die stem eigenlijk, als je heel eerlijk bent? Je vader? Moeder? Een andere opvoeder? Iemand anders uit je omgeving?
Schrijf het eens concreet op. Je zult merken dat het benoemen ervan al iets losmaakt.
Ken je iemand die deze vraag ook mooi zou vinden? Deel via WhatsApp |
