 |
| Terwijl AI oprukt, blijft journalistiek mensenwerk |
 |
| Annieke Kranenberg |
| Adjunct-hoofdredacteur, de Volkskrant |
|
Beste lezer,
Aan het einde van de avonddienst stelt de chef die de papieren krant maakt altijd een nachtrapport op. ‘Probleemloze operatie’, schreef hij donderdagavond. ‘Wel weer veel AI in de krant. Maar ons werk is nog altijd ambachtelijk menschenwerk - heerlijk!’ Dat journalistiek mensenwerk is, daarover mag bij de Volkskrant geen enkel misverstand bestaan, benadrukt ons Protocol.
Los daarvan laat de verzuchting van de chef zien hoeveel nieuws inmiddels verknoopt is geraakt met AI en op de redactie inmiddels thuishoort in het sinistere rijtje ‘wel weer veel oorlog/klimaat/oprukkende autocraten in de krant’. Om een indruk te geven: in de maand juli 2024 stond de term AI slechts vier keer in een kop, in juli 2025 zeven keer en in 2026 tot vrijdag (met nog zeven dagen in juli te gaan) al vijftien maal.
Dat betrof afgelopen week onder meer een zeer inzichtgevend verhaal over de ontwikkeling van AI-modellen in Europa. Verschillende landen streven hetzelfde doel na: heel anders dan hun Amerikaanse en Chinese concurrenten richten ze zich op ethiek en het algemeen belang. Er is één probleem: ze zijn niet zo goed. Toch maakt ethische AI wel een kans, blijkt uit het stuk van Leen Vervaeke, al zouden Europese landen er goed aan doen veel intensiever samen te werken.
Een wereld die eveneens volop in ontwikkeling is en zich grotendeels aan het zicht onttrekt, is die van OnlyFans, het populaire platform waarop ‘creators’ achter een betaalmuur pornografische foto’s en video’s delen. In deel twee van een reeks onderzoeksverhalen over platformporno laten Esma Linnemann en Marieke de Ruiter zien hoe sommige modellen ten prooi vallen aan zogenoemde e-pimps. Niet zelden gaat het om jonge mannen die snel en makkelijk rijk willen worden, geïnspireerd door de onlangs opnieuw gearresteerde manosfeer-voorman Andrew Tate.
Liefhebbers van de oude wereld kunnen zich volop laven aan publicaties over The Odyssey. Na het zien van de film kreeg ik onstilbare honger naar verhalen over de verhouding tussen het klassieke epos en de cinematografische variant. Herkenbaar? Lees dan vooral dit essay van Joost de Vries: Homerus vs Christopher Nolan: wie maakte de beste ‘Odyssee’?
Veel leesplezier!
|
|
|
|
|
 |
|
Homerus vs Christopher Nolan: wie maakte de beste ‘Odyssee’?
|
|
Nadat ontelbare dichters, romanciers, kunstenaars, cineasten en striptekenaars Homerus’ epische heldendicht de Odysssee van een nieuwe betekenis hebben voorzien, is het nu de beurt aan regisseur Christopher Nolan. Is zijn invulling geslaagd? ‘Zijn Odysseus is Matt Damon in al zijn Matt Damonerigheid’, schrijft Joost de Vries in zijn essay. ‘Dat wil zeggen: hij is sympathiek genoeg. Je zou hem graag als buurman hebben. Hij helpt je als de schutting omwaait. Je mag zijn grasmaaier lenen. Verder daagt hij je niet uit een seconde dieper over hem na te denken.’ Lees verder ➔
|
|
|
Nadat ontelbare dichters, romanciers, kunstenaars, cineasten en striptekenaars Homerus’ epische heldendicht de Odysssee van een nieuwe betekenis hebben voorzien, is het nu de beurt aan regisseur Christopher Nolan. Is zijn invulling geslaagd? ‘Zijn Odysseus is Matt Damon in al zijn Matt Damonerigheid’, schrijft Joost de Vries in zijn essay. ‘Dat wil zeggen: hij is sympathiek genoeg. Je zou hem graag als buurman hebben. Hij helpt je als de schutting omwaait. Je mag zijn grasmaaier lenen. Verder daagt hij je niet uit een seconde dieper over hem na te denken.’ Lees verder ➔
|
|
|
|
 |
|
‘Pony’ is een van de meest sexy liedjes ooit: wat maakt een nummer geil?
|
|
Een van de meest sexy liedjes uit de popgeschiedenis bestaat deze zomer 30 jaar: Pony van Ginuwine. Maar wat precies maakt een liedje sexy? Uit onderzoek blijkt dat hoe ingewikkelder muziek in elkaar zit, bijvoorbeeld qua tempo, harmonieën en akkoordenprogressies, hoe sterker het emotionele effect op de luisteraar is. Een tempo waarop de liefde bedreven kan worden, voelt sexy. ‘Als je naar Pony luistert, vind ik dat het een bepaald fysiek tempo nabootst.’ Lees verder ➔
|
|
|
Een van de meest sexy liedjes uit de popgeschiedenis bestaat deze zomer 30 jaar: Pony van Ginuwine. Maar wat precies maakt een liedje sexy? Uit onderzoek blijkt dat hoe ingewikkelder muziek in elkaar zit, bijvoorbeeld qua tempo, harmonieën en akkoordenprogressies, hoe sterker het emotionele effect op de luisteraar is. Een tempo waarop de liefde bedreven kan worden, voelt sexy. ‘Als je naar Pony luistert, vind ik dat het een bepaald fysiek tempo nabootst.’ Lees verder ➔
|
|
|
|
| Wat vindt u van deze nieuwsbrief? |
| U kunt uw feedback toelichten na klik op één van de buttons.We horen graag van u!
|
|
|
|
|
 |
|
Download de app
|
|
|
Volg ons
|
|
|
U ontvangt deze e-mail, omdat u abonnee bent van de Volkskrant. Deze e-mail werd verstuurd naar -
|
Heeft u nog vragen?
Wij helpen u hier graag verder!
|
|
De Volkskrant is onderdeel van DPG Media.
|
 |
|
© 2026 DPG Media B.V. Alle rechten voorbehouden.
|
|
|
|
|
|