Beste lezer,

Of het nu de pleisters zijn om haar door reuma gekwelde vingers, of haar slaaptekort door overwerk, in Japan is alles rond Sanae Takaichi nieuws. Vandaag kunt u de eerste vrouwelijke premier van Japan beter leren kennen, in dit verhaal. Jeugdvrienden, aanhangers en zelfs haar kapper vertelden me waarom zo veel Japanners hun hoop op haar vestigen.

Als Azië-redacteur hield ik sinds haar eerste, mislukte gooi naar het leiderschap in 2021 een oogje op Takaichi. Niet zozeer omdat ze een vrouw is die van ruige heavy metal-muziek houdt, maar omdat ze nog rechtser en conservatiever is dan haar mentor, oud-premier Shinzo Abe. 

Direct na haar aantreden in oktober kreeg ze ruzie met China, door zich uit te spreken over de kwestie Taiwan. Vanwege de Chinese aanvallen op haar, gingen Japanse kiezers massaal achter Takaichi staan. Het resultaat is een politiek mandaat waarop de draaideur-premiers die haar voorgingen jaloers kunnen zijn. Takaichi wordt aanbeden als een popidool in een land waar politieke onverschilligheid de norm is.

Terwijl ik me verdiepte in deze intrigerende fan-cultus, vroeg ik me af wat deze onversneden nationalist van plan is met Japan. Dat land ligt weliswaar aan de andere kant van de wereld, maar komt als partner van de Navo steeds dichter bij Europa. Waar Europa zich teweer stelt tegen Moskou, staat Japan als Aziatische bondgenoot van het Westen tegenover drie autoritaire landen tegelijk: Rusland, China en Noord-Korea. 

Wat betreft strategisch denken loopt Japan ver voor op Europa. Alleen daarom al is het belangrijk te weten wat Takaichi’s beloftes in de praktijk zullen betekenen. 

Met Japanners praten over politiek is niet gemakkelijk. Met Takaichi’s populariteit als breekijzer, kreeg ik mensen toch aan de praat over hun behoefte aan een krachtige leider. Dat verlangen zegt wellicht meer over Japan dan de oppervlakkige adoratie die Takaichi als politieke noviteit ten deel valt.

Vriendelijke groeten,

Marije Vlaskamp (buitenlandredacteur)